Een verbitterde jongen die na een ongeluk tot zijn middel verlamd is, krijgt een nieuwe verpleger toegewezen. Hun verhouding is op zijn minst koel en ook de autoritaire vader, die zich zelden laat zien, is geen toonbeeld van warmte en begrip. Toch maakt het cynisme van de jongen geleidelijk plaats voor een hernieuwd, voorzichtig aftasten van het leven.

Dan laat het ingetogen psychologisch drama onverwacht zijn reserves varen en explodeert in een hallucinerende ode aan het universum, dat net als de mens door een cyclus van geboorte en dood moet gaan. ‘Kun je in een eeuwig nu leven, zonder verleden en toekomst?’, is de vraag die ergens halverwege wordt gesteld. Achter de vertelling over de verlamde man en zijn verpleger verschuilt zich de ware kern: een meditatie over onze plaats in de kosmos - onbeduidend en toch groots. Mundane History werd ondersteund met een bijdrage uit het Hubert Bals
Fonds van het IFFR.